„— Czy wiesz, kto jest ową damą
— Nie mam pojęcia. Skąd znowu Lautrec zachichotał.
— Gauguin. Obdarzył Rousseau historią miłosną. Biedaczysko nie miał dotąd kobiety. Gauguin będzie mu posyłał przez parę miesięcy perfumowane liściki, a potem umówi się na schadzkę. Przebierze się za kobietę i spotka się z nim w gabinecie, takim z otworami w ścianie. My staniemy za ścianą i będziemy stamtąd oglądali, jak Rousseau po raz pierwszy w życiu zabiera się do kobiety. To będzie świetna zabawa.
— Gauguin, ty szatanie!
— Daj spokój, Vincencie, uważam to za wyborny kawał.
Dotarli wreszcie do restauracji Norvinsa. Był to niewielki, skromny lokal, mieszczący się między wi
24 — Pasja życia
niarnią i składem rymarskim. Na zewnątrz wymalowany byl na kolor żółty, wewnątrz — na niebieski. Stało tu około dwudziestu stolików nakrytych kraciastymi obrusami. Z tyłu, w pobliżu drzwi kuchennych, znajdował się na podwyższeniu kantorek właściciela.
Przez całą godzinę kłócili się malarze o to, które obrazy mają wisieć obok siebie. Ojciec Tanguy był bezradny. Właściciel restauracji irytował się, gdyż zbliżała się pora obiadu, a w lokalu panował wciąż jeszcze chaos. Seurat nie pozwalał w ogóle powiesić swoich obrazów, twierdził, że niebieskość ściany zniszczy wrażenie nieba na jego płótnach. Cezanne protestował przeciw zawieszeniu jego martwych natur obok „nędznych plakatów" Lautreka. Rousseau zaś czuł się dotknięty, ponieważ chciano umieścić jego obrazy na tylnej ścianie, obok kuchni. Lautrec zaś upierał się, aby powiesić jeden ze swych wielkich obrazów w umywalni. To miejsce bowiem, twierdził, najbardziej sprzyja kontemplacji.“(8)