„— Zaszczycasz mnie, kochany prokuratorze — odpowiedział Richelieu kłaniając się.
— Bernardet! Zamieścisz pochwałę pana marszałka! — zawołał prokurator uniesiony zapałem.
— Nie, nie, panie Flageot, proszę cię... — zaprzeczył 7. żywością marszałek. — A to byś, do licha, narobił! Lubię juhowywać tajemnicę w rzeczach, które nazywa się dobrymi uczynkami... Nie rób mi przykrości, panie Flageot, musiałbym zaprzeczyć, jestem bardzo drażliwy na punkcie skromności... No, cóż powiesz, hrabino
— Powiem, że moja sprawa będzie sądzona, że potrzebuję sądu i będę go miała.
— A ja ci powiem, pani, że twoja sprawa będzie sądzona nie prędzej, aż król wyśle do wielkiej sali Szwajcarów, uzwolcżerńw I dwadzieścia dział — odpowiedział pan Flageot ł wojowniczą miną, która do reszty zmieszała hrabinę.
; t, m nic sadisz pan. że król zdoła wyplatać się t tej upruwy — spytał po cichu Richelieu pana Flageot.
.],[ I,, niepodobieństwem, panic marszałku, byłby to piwpadek niespotykany. Gdy nie ma we Francji sprawiedliwości, to tak, jakby nie było chleba.
— A gniew króla
— Gotowi jesteśmy na wszystko.
— Nawet na wygnanie
— Nawet na śmierć, panie marszałku! Bo chociaż się nosi togę, ma się również serce.“(15)