„ma leżała śniąc na jawie, a może przesila się po krótkim śnie. Wsłuchiwała się iche postękiwanie Gertrudy Bowles, która co noc zaczynała dostawać swoich kurM żołądka, i w chrapanie Etoile. Pomya sobie śpią twardo, mogę się oddać włam myślom. Panna Moody już także spała, omniawszy na razie o swoich drobnych iskach.
Sieroctwo! — pomyślało się nagle Ninie. — ipełnie inny rodzaj egzystencji! Tyle jest jemniczych dróg przez życie. Czas tak krót! Dotąd potrafiłam myśleć tylko tak samo k wszyscy. A warto starać się jedynie o pomnie najgłębszych, najstraszniejszych tajemic! Wniknąć w nie, zmienić się w kogoś inągo! Wcielić się na przykład w Gertrudę lbo panią Gruenwald, albo nawet w Twosie.
A może w chłopca Wyobrazić sobie, że się
jest sierotą!
Nina uniosła się do pozycji siedzącej i intensywnie wpatrywała się w gęste ciemności — przezroczystociemną, rozszumiałą noc, pełną tajemniczych kroków, w noc indiańską. Zdawało jej się, że widzi Indianina, z gwiaździstą koralikową opaską na czole, wpatrującego się w nią badawczo.
A noc, zamyślona noc, stanęła nagle w otworze namiotu, po czym, nachyliwszy się, by u ..liznąć się przez uchyloną klapę weszła — on ona — do środka. Długoręka, długonoga stała teraz na samym środku, pod namiotowym słupem. Nina cichutko legła z powrotem na poduszki. Lecz noc wiedziała dobrze o Easter, wiedziała o niej wszystko. Genewa zepchnęła ją swoim ciałem na sam skraj łóżka. Ręka Easter, otwarta i bezwładna, zwisała ku ziemi. „Chodźże tu do mnie, nocy" — zdawała się mówić czule do groźnego olbrzyma, do tej ogromnej, ciemnej rzeczy. A noc, posłuszna i wdzięczna, klękała tuż przy niej. Podrapana dłoń Easter wyciągała się ku nocy, wypełniającej już cały namiot.“(7)