„Profesor mówił wiele. Widziałem błędne koło jego rozumowań, pojmowałem, że szuka i nie znajduje z niego wyjścia.
— Jeśli dobrze rozumiem, pan neguje stronę emocjonalną w życiu człowieka — powiedziałem cicho i jakby niepewnie. — Ale przecież pan sam powoduje się emocjami w swoich sądach, nawet bardzo...
Cavy się speszył.
— Tak, tak! Pan nie będzie przeczyć, a ja dyskutować. Inne pytanie... Mówi pan o nieubłaganym, wynikającym z natury rzeczy funkcjonowaniu maszyn. Maszyna funkcjonuje zgodnie z prawami natury, a więc ucieleśnia te prawa... Tak... Ale koordynacja praw jej funkcjonowania ustanowiona została pierwotnie przez człowieka. Natura rozwijała się według określonych praw w ciągu milionów lat. Ale przecież pan jej nie spyta, w imię czego wszystko się w niej dzieje. Przecież nie w imię celów boskiej opatrzności No, a maszyna Czy potrzebna jest naturze maszynowa forma istnienia sama przez się, niezależna od człowieka Czy może pan odpowiedzieć na to pytanie
Cavy słuchał nachmurzony. Przemówił nie od razu.
— Nie będę odpowiadać na to pytanie nie dlatego, że jest to kwestia nie do rozwiązania, lecz dlatego, że jest ono niepotrzebne, tak samo, jak i odpowiedź na nie.
— Dobrze — zgodziłem się — ale pan, człowiek, oswoił się z życiem maszyn, przeciwstawiając to ży“(10)