„Wobec zbliżających się wojen szwedzkich pośpiesznie fortyfikowano miasto. Strakowskiego wysłano do Niderlandii, aby poznał tajemnice warownych tam i śluz, lecz gdy wrócił, Rada Miejska powierzyła budowę fortyfikacji Holendrom, nie dowierzając jego talentom. Rozżalony mistrz zajmuje się budową Spichrza Królewskiego na Ołowiance i kształceniem syna Jerzego. Dokładnie piętnastoletni Jerzy Strakowski sprawia ojcu ogromną satysfakcję wygrywając rozpisany przez Radę Miejską (1629) konkurs na projekt ufortyfikowania pobliskiego portu wojennego. Swoim rewelacyjnym projektem przebudowy średniowiecznych umocnień Pucka na nowożytne fortyfikacje zdobywa stypendium naukowe do Francji, Niemiec i Holandii, a po powrocie stanowisko głównego fortyfikatora Gdańska. Umocnił Biskupią Górkę, zbudował szańce na przedmieściach, kładł mosty przez Radunię i wytyczył ulice, po których dziś chodzimy. Wreszcie był kapitanem Wisłoujścia, dodając tej twierdzy marsowego blasku. Ożenił się z osiadłą w Gdańsku Włoszką Barbarą de Neri, więc oczywiście było i trzecie pokolenie budowniczych — w osobie ich syna inżyniera Efraima Strakowskiego.
A co ze złotym listkiem Utwierdzono go na odbudowanej wieży Ratusza Głównego Miasta, aby świadczył o twórcach gdańskiej architektury.“(13)